wstęp
więcej

Rozwój urbanistyczny

 
W 1960 r. na terenie tzw. „starej” Nowej Huty do zabudowy pozostały tylko obszary za Centrum D gdzie dotąd znajdowały się bazy materiałowe. Tam też powstały bloki istniejącej od 1953 r. Spółdzielni Mieszkaniowej „Hutnik” (os. Spółdzielcze, Kolorowe, Strusia, Centrum D) .

Postanowiono stawiać osiedla poza ul. Kocmyrzowską, na terenie wsi Bieńczyce, a następnie Wzgórz Krzesławickich i Mistrzejowic. Dotychczasowy inwestor, Dyrekcja Budowy Osiedli Robotniczych, chętnie zgodziła się na odejście od zasad socrealizmu, tym bardziej, że historyzujący „kostium”, składający się z kamiennych okładzin i małej architektury poważnie podnosił koszty każdej inwestycji. Jego pozbycie się nie miało jednak oznaczać odejścia od kontynuowania niskiej zabudowy, zharmonizowanej z resztą osiedli. Na to jednak nie zgodziła się władza, chcąc mieć wysokie „punktowce” przypominające amerykańską architekturę drapaczy chmur.

Gdy w 1959 r. Nowa Huta zaczęła się rozrastać poza obręb wytyczony przez plan Ptaszyckiego, Stowarzyszenie Architektów Polskich rozpisało konkurs na zabudowę osiedla Bieńczyce. Obecny w komisji przedstawiciel inwestora był zdania, że należy kontynuować zabudowę niską, 5-piętrową, ale został przegłosowany. Wybrano projekt warszawskiej architekt Jadwigi Guzickiej, z wysokimi punktowcami luźno rozstawionymi w terenie.

Zaczęły więc powstawać liczne osiedla z luźno rozplanowanymi zespołami niskich bloków, przerywane co jakiś czas chaotycznie rozłożonymi wieżowcami. Budowano ich dość dużo. W sumie w latach 1960-69 powstało w Nowej Hucie 17.426 mieszkań.
 

 
 
AA
 
 
Kontakt