wstęp
więcej

Realizm socjalistyczny (socrealizm)

 
Po drugiej wojnie światowej w Polsce jednym z najważniejszych zadań realizmu socjalistycznego miało być przyswojenie radzieckiej architektury i urbanistyki, zapoczątkowanie prac nad teorią architektury, w której uwzględniony miał być dorobek architektury rodzimej.

Korzeni socrealizmu należy doszukiwać się w oficjalnej polityce kulturalnej ZSRR. Została uznana za obowiązującą w latach 1932-1934, wówczas to w specjalnej uchwale Komitetu Centralnego WKP(b) postawiono sprawę realizmu socjalistycznego jako podstawowego kryterium oceny twórczości artystycznej i podstawowej metody myślenia, przenosząc w ten sposób zasady materializmu dialektycznego i historycznego na wszystkie dziedziny twórczości artystycznej.

W dziedzinie architektury i urbanistyki ostatecznie wybrano realizm socjalistyczny jako obowiązującą doktrynę na I Zjeździe Związku Architektów ZSRR w lipcu 1937 r. Po drugiej wojnie światowej w Polsce przełom nastąpił w 1949 roku, kiedy to w czerwcu na Krajowej Partyjnej Naradzie Architektów przyjęto jako obowiązującą doktrynę socrealizmu w architekturze i urbanistyce. Jednym z najważniejszych zadań miało być przyswojenie radzieckiej architektury i urbanistyki, zapoczątkowanie prac nad teorią architektury, w której uwzględniony miał być dorobek architektury rodzimej.

Podstawowym założeniem architektury było „socjalistyczna w treści, narodowa w formie”. W Polsce możemy mówić o dwóch wielkich realizacjach architektonicznych i urbanistycznych: Mieście Nowa Huta i Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej (MDM) w Warszawie proj. St. Jankowskiego, J. Knothe, J. Sigalina i Z. Stępińskiego realizowanej w l. 1950-1952.


 

 
 
AA
 
 
Kontakt