wstęp
więcej

Piece garncarskie

 
Pierwsze piece garncarskie na terenie Nowej Huty zbudowali celtyccy garncarze.

Jeden z kilku takich pieców, znanych z ziem polskich, odkryto podczas wykopalisk w Wyciążu. Umiejętności te wykorzystały w okresie wpływów rzymskich społeczności kultury przeworskiej, tworząc na terenie Nowej Huty duży ośrodek produkcji ceramiki.

Na terenie Nowej Huty (Cło, Branice, Pleszów, Mogiła, Wadów) i pobliskiej Igołomi odkryto ponad 40 pieców. Piec był dużym wynalazkiem, gdyż umożliwiał kontrolowanie temperatury wypału i sterowanie procesem. Konstrukcję pieca i warunki wypału poznano zarówno dzięki wykopaliskom, jak i badaniom eksperymentalnym nad starożytnym garncarstwem.

Piec składał się z kilku części: komory wypałowej w kopule pieca, rusztu, kanałów wlotowych i jamy przypiecowej. Zasada działania jest taka, jak każdego pieca. Garncarz stał w jamie przypiecowej i utrzymywał ogień w kanałach wlotowych. Rozgrzane powietrze przedostawało się przez ruszt i dostawało się do komory wypałowej. W niej, na ruszcie, ułożone były wysuszone naczynia. Przykrywając od góry kopułę można było utrzymać wysoką temperaturę przez dłuższy czas, co zapewniało dobre wypalenie się naczyń.

 

 
 
AA
 
 
Kontakt