wstęp
więcej

Kultura przeworska

 
Od ok. 300/200 p.n.e. do ok. 450 n.e. Początkowo rozwijała się współcześnie z Celtami, tworząc na niektórych stanowiskach w Nowej Hucie mieszane materiały. Po zaniku cech celtyckich, w początkach naszej ery, kultura przeworska rozwijała się samodzielnie do połowy V wieku n.e.

Cechą charakterystyczną jest brak cmentarzysk. Wynika to z przeżywania się tradycji ludności celtyckiej stosującej nieuchwytny obrządek pogrzebowy. Jeden odosobniony grób szkieletowy kultury przeworskiej odkryto w rejonie Kopca Wandy.

W obrębie osad, często w ich wydzielonych częściach, znajdowały się warsztaty rzemieślnicze wytwarzające niezbędne w gospodarstwie przedmioty. W Mogile odkryto ślady produkcji żelaznych narzędzi ciesielskich, kowalskich i rolniczych. Wysoko rozwiniętym rzemiosłem kultury przeworskiej jest garncarstwo. Ze stanowisk w Nowej Hucie i pobliskiej Igołomi znany jest ośrodek produkcji ceramiki. Piece do wypału ceramiki lokalizowano niekiedy w wydzielonych częściach osad (Branice).

W materiałach archeologicznych znajduje odzwierciedlenie wysoki poziom rozwoju, zwłaszcza od końca II w. n.e. Świadczy o tym m.in. szeroki asortyment przedmiotów codziennego użytku kultury przeworskiej (noże, brzytwy, nożyce), uzbrojenia (groty włóczni), ozdób i części stroju (fibule – rodzaj ozdobnych agrafek, sprzączki i metalowe okucia pasów, szklane i bursztynowe paciorki oraz ozdobne, kościane grzebienie). W osadach znajdujemy też przedmioty będące importami z Cesarstwa Rzymskiego.

Czytaj także:


 

 
 
AA
 
 
Kontakt