wstęp
więcej

Kombinat w latach 60. XX w.

 
Nowohucki kombinat obliczony był pierwotnie na produkcję 1,5 mln ton stali rocznie. Ten cel osiągnięto w 1960 roku, ale jeszcze wcześniej postanowiono, że huta będzie dawać 3 mln ton stali rocznie, a tę docelową wielkość w 1961 r. postanowiono ostatecznie powiększyć do 5,5 mln (ten cel został osiągnięty w 1972 roku).

To zaś wiązało się ze znaczną rozbudową huty. W latach 1959-1967 kontynuowano drugi etap rozbudowy kombinatu, powiększając produkcję do 3-3,5 mln ton stali rocznie. HiL należała już od lat do największych polskich przedsiębiorstw przemysłowych.

Do końca 1970 r. uruchomiono i rozszerzono część surowcową i przetwórczą przez rozbudowę m.in. o: największy w Europie Wielki Piec nr IV i Walcownię Drobną i Drutu (1961 r.), wydział żużla spienionego (1962 r.), II piec tunelowy w Zakładzie Materiałów Ogniotrwałych (1963 r.), 10 pieców kołpakowych, dwa piece wgłębne na Walcowni Zgniatacz (1964 r.), V Wielki Piec i Stalownię Konwertorowo-Tlenową z kominem o wys. 100 m, II Aglomerownię, II Dolomitownię (1966 r.), Walcownię Slabing (1968 r.), pierwszy w Polsce piec tandem, 20-klatkową walcarkę „Sendzimir”, III piec w stalowni konwertorowo-tlenowej (1970 r.)

 

 
 
AA
 
 
Kontakt