wstęp
więcej

Badania eksperymentalne nad starożytnym garncarstwem

 
Eksperymentalne badania przeprowadzone przez pracowników Oddziału Muzeum Archeologicznego w Nowej Hucie pozwoliły na odtworzenie niektórych tajemnic starożytnych garncarzy.

Piec garncarski do wypału ceramiki wykonano w oparciu o plany oryginalnych pieców z okresu wpływów rzymskich, badanych na terenie Nowej Huty. Budowę rozpoczęto od wykopania jamy przypiecowej o głębokości ok. 100 cm i wydrążeniu w czystym lessie kanałów wlotowych i komory paleniskowej z przegrodą. Na obwodzie komory pozostawiono odsadkę, na której oparto gliniany ruszt wykonany na stelażu z gałęzi. Miał on średnicę 80 cm i grubość 10 cm. Ściany komory wypałowej zbudowano na szkielecie z gałęzi oblepiając go gliną i stopniowo zmniejszając obwód tak, aby utworzyć rodzaj kopuły. Całą komorę wypałową uszczelniano ziemią i darnią.

W czasie wypału eksperymentalnego do pieca włożono prawie 100 naczyń toczonych na kole. Od góry przykryto je stłuczką ceramiczną, co miało zapobiegać nadmiernej utracie ciepła. Nie przykrywała ona szczelnie otworu, umożliwiając swobodny przepływ powietrza. W trzech punktach komory umieszczono też trzy czujniki podłączone do komputera, które umożliwiały stały pomiar temperatury w różnych punktach pieca. Pomiary te przeprowadzili naukowcy z Instytutu Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. W czasie wypału, przez 8 godzin, zużyto zaledwie 0,5 m3 drewna liściastego (głównie jesion). Osiągnięto temperaturę 750 °C, co okazało się wystarczające. Naczynia wyciągano po sześciu dniach – piec był jeszcze ciepły. Większość naczyń miała szare zabarwienie – zbliżone do oryginalnych okazów kultury przeworskiej sprzed ponad 1500 lat. Barwę tą uzyskano wkładając w ostatniej fazie wypału świeże gałęzie z liśćmi.

Więcej na temat  Oddziału Muzeum Archeologicznego w Nowej Hucie znajdziecie tutaj.





 

 
 
AA
 
 
Kontakt